Kadınların Sayfası

    Ben 37 Yaşında Evli Bir Kadınım

      Eşim ailesini evliliğimizin önünde tutuyor. Hep onların yanında olmak istiyor. Biz bir aile olamıyoruz. Bu durumu nasıl düzelteceğimi bilmiyorum. Ben 37 yaşında, kariyer sahibi, evli bir kadınım. Biz bir yıl içinde nişan, nikah, düğün yaptık. Benim işim nedeniyle eşimle birlikte benim yaşadığım şehre yerleştik. Aileme oldukça uzakta, kayınvalidemlere ise yakın sayılacak bir mesafede oturuyoruz.Eşim çeşitli sebeplerle ailesini çok sık ziyaret ediyor. Bu yüzden de sürekli tartışıyoruz. Geçen yılbaşını annemlerde geçirmek istediğimi söyleyince kıyametler koptu. Ben ailemi 3 ay olmuştu görmeyeli, kayınvalidemleri ise son bir ayda üç kez birlikte ziyaret etmiştik. Benim annesini 10 günde bir aramam yetersizmiş, daha sık aramalıymışım, daha sık ziyaret etmeliymişim. Hatta anne babasını sevmek zorundaymışım. Saygı tamam ama sevgi zorla olmaz ki… Kayınvalidem her türlü gerekçeyle hep eşimi yanında istedi. Eşim de annesi biraz rahatsızlanırsa annesine bakacağını ve başka hiç kimselere annesini emanet etmeyeceğini söylüyor. 10 gün önce de eşyalarının yüzde 90’ını alıp annesine gitti. “2-3 hafta ikimiz de düşünüp, sınırlarımızı belirleyelim ve birlikte devam edip etmeyeceğimize karar verelim” dedi.Ben eşimi seviyorum ama maddi manevi her şeyini ailesine feda etmesine, beni ve ilişkimizi tamamen ikinci plana atmasına dayanamıyorum. Bir de madde bağımlılığı nedeniyle tedavi gören abisi var. Doğal olarak çalışmıyor. Eşim ona da maddi destekte bulunuyor. 

      Eşimin evlilik teklifine evet derken ne büyük hayallerim vardı. 36 yaşında evlenmeye karar vermiştim. Önce evin ihtiyaçları, sonra annesinin rahatsızlığı… Biz ne bir ev kurabildik, ne de aile olabildik.
      Ailesi pireyi deve yapan kişiler maalesef. Ama eşimin artık sınırları koyması gerekmez mi? Geçenlerde bir aile terapistine gitmeyi bile önerdim ama kabul etmedi.
      Şu an elim kolum bağlı halde, eşimin eve güzel, uygulanabilir bir teklifle gelmesini bekliyorum ve gerçekten bu evliliği sürdürmeyi düşünüyor olmasını ümit ediyorum.
      Telefonlarımı ve mesajlarımı cevapsız bırakmıyor ama o kadar soğuk davranıyor ki, delireceğim.
      İki yıldır iş bulamıyor olması kendisini acayip bunalttı, bir de ailesi kapris yapıyor diye hep alttan alıyordum aylardır.
      Ama benim de işyerinde sorunlarım büyüyüp, “artık işi bırakacağım, dayanamıyorum” diye sızlanmaya başlayınca sanırım kendisi de korktu.
      Sorumluluğun tamamen kendisine yükleneceğini görünce kaçmayı tercih etti. Ben bu evliliği nasıl yürüteceğim ya da yürütebilecek miyim?

      YANIT

      Sevgili kızım, evlenmek için oldukça uzun bir süre beklemişsin ama bu defa da “anneci” bir adam bulmuş, beklediğin gibi bir aile kuramamışsın. Evleneli daha bir yıl olmuş ama evliliğin bitmişe benziyor. Bu adamı seviyor olabilirsin ama söylemeden edemeyeceğim, sorumsuz, sırtını sana dayamış, senden önce annesi, abisi ön planda olan birini seçmişsin eş olarak. O da belli ki senin yaşlarında ve bu zamana kadar evlenmemişse, işte bu saydıklarım yüzünden evliliği göze alamamış olmalı. Seni tanıyınca, senin iyi bir işin ve kazancın olduğunu görünce, “İşte tam da bana göre bir kadın” demiş besbelli. Böylece sana güvenip, hiç çalışmadan, istediği gibi ailesine kendini adayıp, rahat rahat yaşamayı planlamış. Ama bakmış ki sen onun hayal ettiği gibi bir gelin olamıyorsun, para konularında ses çıkarmaya başlıyorsun, üstelik işi bırakacağın sinyalleri veriyorsun, olmadı demiş, çekip gitmiş. Sana açık söylemem gerekirse, ben geri döneceğini sanmıyorum. Tabii eğer sen ona itiraz etmeyip, her istediğini yapmayı kabul edersen, belki de döner. Ama o zaman da sana yazık olmayacak mı?

      loading...
      BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
      ZİYARETÇİ YORUMLARI

      Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

      BİR YORUM YAZ